The Founder who couldn’t eat Cake

Ik kreeg de diagnose coeliakie,

een ernstige aandoening waarbij gluten eten absoluut geen optie is.

Ik ben geboren in 1996, en mijn mama begon te beseffen dat er iets niet klopte toen ik mijn eerste babykoekjes begon te eten… en daar heel, heel ziek van werd. Terwijl de meeste baby’s de vreugde van kruimels ontdekten, ontdekte ik dat gluten en mijn lichaam duidelijk geen vrienden zouden worden.

Toen zag de glutenvrije wereld er helemaal anders uit dan vandaag.

Het aanbod was extreem beperkt, en “glutenvrij brood” leek vaak meer op bouwmateriaal dan op iets dat je vrijwillig in je mond zou steken.

Eigenlijk kochten we mijn allereerste echte brood pas toen ik 10 jaar oud was!

Tot dan was brood niet iets dat ik zomaar bij de bakker of in de supermarkt kon meenemen. Het was ingewikkeld, zeldzaam, duur, en meestal teleurstellend. Stel je voor dat je als kind iedereen koekjes, croissants, verjaardagstaarten, tussendoortjes op school en al die kleine zoetigheden ziet eten die de kindertijd zo fijn maken - terwijl jouw opties… laten we zeggen, karaktervormend waren.

En door dat alles heen was er mijn mama.

Zij was mijn rots in de branding tijdens de hoogtepunten, de dieptepunten, en mijn bijzonder dramatische pubercrisis - ook bekend als mijn “ik ben glutenvrij eten zo beu dat ik mijn gezondheid bijna volledig zou negeren”-periode. Zoals veel tieners wilde ik gewoon normaal zijn. Ik wilde eten wat iedereen at. Ik wilde stoppen met etiketten lezen, stoppen met vragen stellen, stoppen met “die glutenvrije” te zijn.

Gelukkig kwam mijn mama tussenbeide met geduld, liefde, en waarschijnlijk een houten lepel in de hand. Ze liet me zien dat glutenvrij niet vreugdeloos hoeft te betekenen. Met de juiste bloem, de perfecte hoeveelheid suiker, een lepel boter en een snuifje zout kon het leven plots veel beter worden… vooral in taartvorm. 🍰

Zij ligt aan de basis van mijn passie voor patisserie en zoetigheden. Alles was huisgemaakt, altijd met liefde, en - laten we eerlijk zijn - vaak een beetje aangebrand of net iets te lang gebakken. Maar dat hoorde bij de charme. Of bij haar handtekening. Telkens er iets uit de oven kwam waar ik eindelijk van kon genieten, voelde het als een feest.

Een taart die ik kon eten.

Een koekje waarvoor ik niet bang hoefde te zijn.
Een dessert zonder waarschuwingslabel.
Een klein stukje normaliteit, thuis gebakken.

Ik heb veel aan mijn mama te danken. Mijn leven, uiteraard - dat is een beetje hoe moeders werken - maar ook heel letterlijk. Als kind werd ik extreem ziek, en mijn mama reageerde snel op het moment dat het er echt toe deed. Fun fact: dokters vertelden haar ooit dat ik mijn hele leven heel klein zou blijven.

Dus, natuurlijk, groeide ik tot 1m76. Gewoon om het interessant te houden.

Maar naast mijn gezondheid heb ik ook mijn liefde voor taart, mijn passie om mooie dingen te creëren, en mijn diepe verlangen om geluk te verspreiden via patisserie aan haar te danken. Want als je opgroeit met het gevoel dat je wordt uitgesloten van de zoete momenten, begrijp je hoe krachtig het is om iets te maken waarvan iedereen kan genieten.

Daarom gaat mijn verhaal met cake design niet alleen over taarten.

Het gaat over kindertijd, veerkracht, familie, licht aangebrande koekjes, en de wens om mensen het gevoel te geven dat ze erbij horen, één taart tegelijk.

Het gaat over een mama die ervoor zorgde dat haar dochter nooit het gevoel had iets te moeten missen.

En het gaat over mij, vandaag, die hetzelfde wil doen voor anderen: mensen laten glimlachen, momenten van vreugde creëren, en bewijzen dat glutenvrij nog steeds mooi, heerlijk en vol magie kan zijn.

Met liefde, suiker, boter, en een snuifje zout,

Magali, 1m76